حَبّيت _ عبد الرحيم على

 

حَبّيت

ــــــــــــ

ولمّا باحب

باخاف قلبى ما يسترنى

يبان على وشى إن الحب غيرنى

واتوه منى

يلبسنى الغرام وادوب

وبابقى يا دوب

نغم فى كمان

يهز قلوب

حبيب ولهان

بنظرة يدوب

لا انا قادر على اللى انا فيه

ولا قادر اكون ايوب

واشوف الدنيا بعيون اللى حب وداب

وابص فى اى شئ فى الكون

اشوفه جميل

يهزه الشوق

بقلبه يميل

وانا ورقة فى حضن الريح

بتتنفس هوا الافراح

وتتنهد هوا التبارييح

ولما الليل يآنسها

يجيها الشوق يونسها

ويتبادلوا حديث الروح

وبالحب اللى بيها تبوح

وتتعرى ولا تدارى

ولا بتخجل ولا توارى

وتفهم حتى بالتلميح

مانا والروح ورق صفصاف

ولا بيخجل ولا بيخاف

يهزه الشوق،يهيم ويميل

ولما تشوف عينيه الشمس

بيتدارى ورا الأشواق

ويهمس بس من غير صوت

بهمس يسمّع الملكوت

بلاش يا شمس ايامنا

تعرينا

تخلينا نخاف بكره

ونتحسس خطاوينا

نفكر إن كل الدنيا شايفانا

وتحكى ع اللى جوانا

يا دنيا ياللى عارفانا

بلاش تحكى لشجر التوت

ولا تقولى لكل الناس

ولا تشكى لواد هيفوت

ويلعب بيه صدى الوسواس

ويعرف عننا شوقنا

ويحكى ع اللى فى سكوتنا

ولو عرف الشجر لأسرار

هينشرنا فى كل اخبار

عرفتى ايه مسكتنا

لان القلب لما يحب

يبان جوه العيون الشوق

وبانسى الناس وبانسى أسمى

واكلم نفسى ليل ونهار

وباسال حتى عن أسمى

وعنوانى وانا محتار

وأشوف الفرحة قدامى بتتنطط،

وتلمع فى العيون تباشير

وعقلى اللى كتير وصفوه

بأنه ملوش مثيل ولا زى

فى لحظة يطير

يتوه منى فى غمضة عين

وادور ع الطريق والضى

وادور ع اللى اخدونى

من الوحدة اللى أسرانى

يقول القلب وانا مالى

ما دام عايش فى حب جديد

باشوف الدنيا اجمل عيد

كلمات

عبد الرحيم على